قرآن کریم
أُ

واژه‌های قرآنی — همزه مضموم

۱۸۱ واژه با معنای فارسی
ردیفواژه قرآنیمعنای فارسی
۱أُبَدِّلَهُآن را عوض کنم
۲أُبْرِئُبهبود مي بخشم-شِفا مي دهم
۳أُبْسِلُواْمنع شدند-محروم ماندند(محروم و ممنوعیت قهري نه حکمي به عبارت دیگر این محرومیت نتیجه عمل خودشان بود نه اینکه این مجازات جدای از عملشان برای آنها وضع شده)
۴أُبْعَثُبرانگيخته شوم (بعث: برانگیختن، برپاداشتن چيزي و آن را به طرفي حرکت دادن)
۵أُبَلِّغُکُمْبه شما مي رسانم
۶أُبَيِّنَبيان کنم
۷أُتْبِعُواْبدرقه شدند
۸أُتْرِفْتُمْغرق در نعمت شديد - به عیاشی و خوشگذرانی پرداختید("لَا تَرْکُضُواْ وَٱرْجِعُواْ إِلَىٰ مَا أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَاکِنِکُمْ لَعَلَّکُمْ تُسْأَلُونَ، فرار نکنید(چون فرار از عذاب الهی فایده ای ندارد) و به جای آن به سوی آنچه در آن به عیّاشی و خوشگذرانی پرداختید(اتراف به معنی زیاده روی در لذت بردن از نعمتهاست در واقع هر لذتی یک محدوده حلال دارد و پس از عبور از آن محدوده و مرز به حرام تبدیل می شود مثلًا لذت خوردن و آشامیدن تا وقتی از رزق و روزی حلال باشد، گناه نیست امّا همین خوردن و آشامیدن اگر از مال دزدی یا خوردنیها و آشامیدنیهای حرام باشد، چون از محدوده فرمانبری پروردگار خارج شده، گناه محسوب می شود)، بازگردید و محلهای سکونتتان تا مؤاخذه و بازخواست شويد(در واقع این آيه قولی است که بیان کننده اراده پروردگار در مورد قوم مستحق عذاب می باشد مبنی بر اينکه به نحوی مانع فرار آنها از محل جرمشان می گردد تا در همانجا عذاب شوند نه اینکه صوتی باشد که آنها به گوش خود بشنوند.
علت بیان موضوع به این شکل اشاره به این عبارت از آیه شریفه ۱۱۷ از سوره مبارکه بقره دارد که نحوه ی اجرای اراده پروردگار را به صورت گفتن یک جمله توصیف می کند چون پروردگار برای خلق هر چیز احتیاج به الگوی قبلی و یا وسایل و امکانات ندارد و تا اراده کند هر چه بخواهد موجود می شود: "وَإِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا یقُولُ لَهُ کُن فَیکُونُ: و هنگامی که به کاری حکم کند پس فقط به آن می گوید:"باش"، پس بلافاصله می شود")")
۹أُتْرِفُواْآنان راغرق در عیاشی و خوشگذرانی نمود(از ماده اتراف است، که به معناي زياده روي در لذت بردن از نعمتها یا همان عیاشی و خوشگذرانی است. در مورد عبارت "وَٱتَّبَعَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ مَا أُتْرِفُواْ فِيهِ وَکَانُواْ مُجْرِمِينَ: و کسانی که ظلم نمودند از چیزی پیروی کردند که آنان را در آن غرق در عیاشی و خوشگذرانی می نمود(عیاشی و خوشگذرانی در زمین را شیوه زندگی خود قرار دادند) در حالی که آنان مجرمان بودند"، لذت بردن بسیار و خوشگذرانیشان از راه صحیح و درست نبوده بلکه با گناه کردن لذت می بردند. یکی از اثرات عمل به کتابهای آسمانی از جمله قرآن کریم و دستورات الهی علاوه بر سعادت اخروی لذت بردن بیشتر از زندگی دنیاست و چیزی که در این آیه از آن نهی شده است "اتراف" به معنی زیاده روی در لذت بردن از نعمتهاست که قطعاً همراه با آلوده شدن به گناه نیز می باشد
مثلاً با عمل به آیات قرآن کریم در امر ازدواج از جمله انتخاب همسر شایسته و توجه به اینکه در سوره مبارکه روم آمده است که مهمترین خصوصیت ازدواج آرامش یافتن در کنار همسر است آن هم در سایه مودت و رحمتی که پروردگار بین زن و شوهر قرار داده، لذت انسان از زندگی بسیار بیشتر است از وقتی که با فساد و فحشاء و دست اندازی به ناموس دیگران، افسار گسیخته و به دور از محبت و آرامش فقط به دنبال ارضای غریزه جنسی خود باشد)
۱۰أُتِمَّتا تمام کنم
۱۱أُتُواْبه آنها داده شد
۱۲أُجَاجٌآب شور متمايل به تلخي - آبي که شوريش زياد باشد("وَهُوَ ٱلَّذِي مَرَجَ ٱلْبَحْرَيْنِ هَـٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَهَـٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَحِجْرًا مَّحْجُورًا: و او کسی است که دو مکانی که آب زیادی را در خود جمع کرده است را در هم آمیخت(اصل در معنای کلمه "بَحْر" وسعت شکافی است که آب، میان دو قطعه از زمین انداخته است) این آب خوش طعم و پاکيزه وخالص و گوارا و این آبي که طعمش برگشته و بسیار شور متمايل به تلخي است و بین آن دو فاصله و مرزی قرار داد و مانعی نفوذ ناپذیر(پدیده عجیب مخلوط نشدن آبهای دو دریا که از نظر املاح موجود در آنها باهم متفاوتند وگاهی با تفاوت رنگ هم همراه است در چهار مورد در قرآن ذکرشده که دومورد سوره مبارکه نمل آیه شریفه ۶۱ و سوره مبارکه الرحمن آیات شریفه ۱۹ تا ۲۱ حالت کلی دارد ودو مورد دیگر در مورد مخلوط نشدن آب شور و شیرین در محل تلاقی رودها با دریاست که در سوره مبارکه فرقان آیه ۵۳ وسوره مبارکه فاطر آیه ۱۲ آمده است.
با جستجوی عبارت "Two different seas can not be combined together" تصاویر و فیلمهای بسیاری در این مورد را خواهید یافت از جمله در شهر توریستی اسکاگن(Skagen)، شمالی ترین شهر دانمارک جایی که دریای بالتیک و دریای شمال به هم می پیوندند وضوح این مرز جلوه بیشتری دارد)")
۱۳أُجِبْتُمْجواب داده شدند
۱۴أُجِّلَتْبه تأخير افتاده
۱۵أُجُورَکُمْمزدتان(کلمه اجر به معناي جزايي است که در مقابل عملي قرار گيرد و عايد صاحب عمل شود و فرق بين اجر با اجرت اين است که : اجرت تنها در پاداش‏هاي دنيايي به کار مي‏رود ولي کلمه اجر هم در پاداشهايي دنيايي استعمال مي‏شود و هم آخرتي. فرق بين اجر و جزاء هم اين است که : کلمه اجر تنها در مورد پاداش‏ استفاده می شود که شامل خير و منفعت است، ولي جزاء هم معنی پاداش می دهد و هم مجازات و عقاب که حالت شر و مضرت دارد)
۱۶أُجُورَهُمْمزدشان(کلمه اجر به معناي جزايي است که در مقابل عملي قرار گيرد و عايد صاحب عمل شود و فرق بين اجر با اجرت اين است که : اجرت تنها در پاداش‏هاي دنيايي به کار مي‏رود ولي کلمه اجر هم در پاداشهايي دنيايي استعمال مي‏شود و هم آخرتي. فرق بين اجر و جزاء هم اين است که : کلمه اجر تنها در مورد پاداش‏ استفاده می شود که شامل خير و منفعت است، ولي جزاء هم معنی پاداش می دهد و هم مجازات و عقاب که حالت شر و مضرت دارد)
۱۷أُجُورَهُنَّمزد آن زنان - مهریه ی آن زنان(کلمه اجر به معناي جزايي است که در مقابل عملي قرار گيرد و عايد صاحب عمل شود و فرق بين اجر با اجرت اين است که : اجرت تنها در پاداش‏هاي دنيايي به کار مي‏رود ولي کلمه اجر هم در پاداشهايي دنيايي استعمال مي‏شود و هم آخرتي. فرق بين اجر و جزاء هم اين است که : کلمه اجر تنها در مورد پاداش‏ استفاده می شود که شامل خير و منفعت است، ولي جزاء هم معنی پاداش می دهد و هم مجازات و عقاب که حالت شر و مضرت دارد)
۱۸أُجِيبُجواب مي دهم -اجابت مي کنم
۱۹أُجِيبَتجواب داده شد-مستجاب شد
۲۰أُحْدِثَتا بگويم (حدیث: در اصل ناپيدايي که پيدا شود یا هر فعل یا سخن تازه بی سابقه یا کم سابقه به همین جهت به خبری که تازگی داشته باشد نیز حدیث می گویند. "قَالَ فَإِنِ ٱتَّبَعْتَنِي فَلَا تَسْأَلْنِي عَن شَيْءٍ حَتَّىٰ أُحْدِثَ لَکَ مِنْهُ ذِکْرًا: (خضر علیه السلام)گفت: "پس اگر در پي من آمدي در این صورت از من از چیزی نپرس تا برایت از آن یادی کنم(در مورد هر کاری که کردم سؤال نکن تا خودم در مورد آن برایت توضیح دهم)")
۲۱أُحْصِرْتُمْناچار شديد
۲۲أُحصِرُواْناچار شدند
۲۳أُحْصِنَّشوهر دار شدند (اصلش ازاحصان به معني منع است و قلعه را هم از اين جهت حصن مي گويند چون از ورود اغيار منع و جلوگيري مي کند و زن شوهر دار هم از اين جهت محصنة گفته مي شود چون شوهرش او را از تعرض ديگران حفظ مي کند.در مورد زنان در سه مورد به كار مي رود :شوهردار بودن، آزادي و عفت داشتن)
۲۴أُحْضِرَتِحضور پيدا کرده (در اصل "أُحْضِرَتْ" بوده که به دلیل تقارنش با حرف ساکن یا تشدید دار کلمه بعد حرکت گرفته است)
۲۵أُحْکِمَتْمحکم واستوار شد
۲۶أُحِلَّحلال شد (از "حِلّ" که در اصل به معناي باز کردن گره است)
۲۷أُحِلَّتْحلال شد (از "حِلّ" که در اصل به معناي باز کردن گره است)
۲۸أُحْيِزنده مي کنم
۲۹أُحِيطَاحاطه شد - فرا گرفت("وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ کَفَّيْهِ عَلَىٰ مَا أَنفَقَ فِيهَا يُقَلِّبُ کَفَّيْهِ عَلَيٰ مَا أَنفَقَ فِيهَا: و ثمرش را فرا گرفت(آن عذابی که انتظارش می رفت درست وقتی که موقع برداشت محصول بود، کل محصولش را در بر گرفت) آنگاه صبح نمود در حالی که بر آنچه در آن باغ خرج کرده بود دو دستش را مرتبًا زیر و رو می نماید(این حالتی است که نا خود آگاه فرد بیچاره ای که با ضرری عظیم روبرو شده به خود می گیرد)")
۳۰أُحْيِـيزنده مي کنم
۳۱أُخَالِفَکُمْکه با شما مخالفت کنم (در جمله "مَا أُرِيدُ أَنْ أُخَالِفَکُمْ إِلَيٰ مَا أَنْهَاکُمْ عَنْهُ "نمي خواهمآنچه را که شما را از آن باز مي دارم خودم مرتکب شوم)
۳۲أُخْتٌخواهر
۳۳أُخْتُکَخواهر تو
۳۴أُخْتِهِخواهرش
۳۵أُخْتِهَامشابهش - مثل و مانندش
۳۶أَُخْتَيْنِدوخواهر
۳۷أُخْدُودِشکاف بزرگ زمين
۳۸أُخِذَگرفته شده
۳۹أُخِذُواْگرفته شدند
۴۰أُخَرَديگر-بعدي
۴۱أُخْرَاکُمْجمع ديگرتان- آخرتان (کلمه اخري در جمله "و الرسول يدعوکم في اخريکم" مقابل اولي است و صدا زدن رسول مسلمانان را ، آنهم از آخر آنها مي‏فهماند که لشکر از پيرامون آن جناب متفرق شده بودند و بدون اينکه توجه به اين سو و آن سو کنند چه اول و چه آخر جمعيتشان راه فرار را پيش گرفته بودند و مي‏رفتند و رسول از پشت سر صداشان مي‏زده ، ولي آنان رسول اکرم صلي‏ الله‏ عليه‏ و آله ‏و سلّم را در بين مشرکين رها کرده از ترس کشته شدن راه بيابان را پيش گرفته بودند. به زیبایی با این عبارت می فهماند که پیامبر و تعدادی اندک را در میان دشمنان رها کرده بودند و از هر سو راه بیابان را پیش گرفته و فرار می کردند)
۴۲أُخْرَاهُمْآخرینشان- جمع ديگرتان(در جمله "أُخْرَاهُمْ لِأُولَاهُمْ ": منظور پیروانشان می باشد چون پیشوایان ظلم و ستم و ضلالت و گمراهی ابتدا وارد جهنم می شوند و از پی آنها پیروانشان داخل می گردند)
۴۳أُخْرَجُبيرون مي آيم
۴۴أُخْرَجَکه خارج شوم
۴۵أُخْرِجَتْپديدار شده - اخراج شده
۴۶أُخْرِجْتُمْاخراج شديد
۴۷أُخْرِجْنَااخراج شديم
۴۸أُخْرِجُواْاخراج شدند
۴۹أُخْرَیٰديگر
۵۰أُخْفِيَمخفي شده
۵۱أُخْفِيهَاپنهانش کنم ( أَکَادُ أُخْفِيهَا : نزدیک است که آن را مخفی کنم . در آیه ۱۵ سوره مبارکه طه بنا به روایتی از امام صادق علیه السلام منظور پروردگار این است که نزديک است که وقت قيامت را از خودم هم پنهان بدارم که البته کنایه از بسیار پنهان بودن آن دارد)
۵۲أُدْخِلَداخل شد(در عبارت "وَأُدْخِلَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ " چون جمله با فعل شروع شده است به صورت مفرد آمده است ولی به صورت جمع ترجمه می شود از طرفی چون به واقعیتی حتمی اشاره دارد از زمانی گذشته ساده استفاده کرده ولی به صورت مضارع و آینده ترجمه می شود پس ترجمه عبارت این گونه می شود: "و کسانی که ایمان آوردند و همه اعمال صالح را انجام دادند(نه به صورت گزینشی)، در بهشتهایی داخل می شوند")
۵۳أُدْخِلَنَّکُمْحتماً شما را داخل مي کنم
۵۴أُدْخِلَنَّهُمْحتماً آنان را داخل مي کنم
۵۵أُدْخِلُواْداخل شدند(در جمله "مِمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُواْ فَأُدْخِلُواْ "جزمش به دليل جواب شرط بودنش مي باشد)
۵۶أُذُنگوش(درعبارت"يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ : می گویند او گوش است" کنایه از این است که مانند گوش مانع ورود هیچ صدایی به خود نمی شود و هر عذر و بهانه ای می آوریم می شنود و قبول می کند. "لِنَجْعَلَهَا لَکُمْ تَذْکِرَةً وَتَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ(حاقه۱۲): تا آن(کشتی نوح) را برای شما مایه تذکر و یادآوری قرار دهد(کلمه تذکرة به معناي هر هشداري است که آدمي با ديدن و يا شنيدن آن الگويي مي‏گيرد که عمل خود را طبق آن انجام دهد) و گوش فرا گیری آن(تذکرة) را فرا گیرد(تعيها از مصدر وعي است و وعي به معناي ريختن چيزي در ظرف است و مراد از وعي اذن در عبارت "تَعِيَهَا أُذُنٌ وَاعِيَةٌ "اين است که مردم داستان حمل کشتي نوح را در گوش و هوش خود جاي دهند و از يادش نبرند، تا اثر و فايده‏اش که همان تذکر و اندرز گرفتن است حاصل گردد. نقل است که رسول اکرم(صلي‏ الله‏ عليه‏ و آله ‏و سلّم) فرمود : "من از پروردگارم خواستم اين "اذن واعيه"(گوش فراگیر) را علي بن ابي طالب قرار دهد" و بعد از اين دعاي پیامبر اکرم صلي‏ الله‏ عليه‏ و آله ‏و سلّم، علی عليه ‏السلام بارها مي‏ فرمود: "هيچ نشد چيزي از رسول الله بشنوم
و فراموش کنم". کشفیات کاوشگری به نام ران ویات "Ron Wyatt " از بقایای کشتی نوح شامل سنگ نوشته و لنگرها، تیرها و میخ پرچهای فلزی اسکلت کشتی و حتی بقایای مرتبط با حیوانات، در ترکیه امروزی، در محلی به نام سایت دوروپینار "Durupinar"، در دامنه کوهی به نام جودی داگی(Cudi Dayi)، که بسیار شبیه نام محلی است که در قرآن کریم برای به ساحل رسیدن کشتی نوح بیان شده: "واستوت علی الجودی: بر جودی قرار گرفت"، صحت داستانهای قرآن کریم در مورد حضرت نوح علیه السلام را به اثبات می رساند. مجامع بین المللی فقط به این دلیل که تخصص اصلی "ران ویات" باستانشناسی نبوده(حرفه اصلی او پرستار بیهوشی بود)، کشفیات او را معتبر نمی دانند تا مانع توجه جهانیان به قرآن کریم شوند مثل اینکه بگویند چون حافظ رحمت الله علیه، دکترای ادبیات ندارد پس شعرش معتبر نیست)")
۵۷أُذِنَاجازه داده شد
۵۸أُذُنَيْهِدو گوشش (در اصل "أُذُنَيْن" بوده که چون مضاف واقع شده نون آن حذف گردیده است)
۵۹أُرْسِلَارسال شده-فرستاده شده (نکته ظریفی در آوردن مقصود در جمله ای با این ترکیب "إِنَّا بِمَا أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ: به یقین ما به آنچه به آن فرستاده شده ایمان آورندگانیم" نهفته است و آن اینکه اعتقاد به پیامبری صالح به تنهایی و بدون اعتقاد و عمل به آن پیامها و فرامینی که آورده، فایده ای ندارد)
۶۰أُرْسِلْتُفرستاده شدم
۶۱أُرْسِلْتُمفرستاده شديد
۶۲أُرْسِلْنَافرستاده شديم
۶۳أُرْسِلُواْفرستاده شدند
۶۴أُرْکِسُواْواژگون و سرنگون شدند("أُرْکِسُواْ فِيِهَا": با سر در آن فرو افتادند. از رکس به معنای وارونه شدن و سر و ته شدن چیزی به شکلی که سرش پایین قرار گیرد و پایش در بالا همچنین به برگشت به وضعیت اولیه چیزی نیز گفته می شود)
۶۵أُرْهِقُهُاورا مجبور مي کنم(رهق به معناي احاطه و تسلط يافتن به زور است و ارهاق به معناي تکليف کردن است)
۶۶أُرِيدُمي خواهم
۶۷أُرِيدَخواسته شده
۶۸أُرِيکُمْنشانتان مي دهم
۶۹أُزْلِفَتِنزديک آورده شد(در اصل "أُزْلِفَتْ" بوده که به دلیل تقارنش با حرف ساکن یا تشدید دار کلمه بعد حرکت گرفته است. "وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ(شعراء۹۰): و بهشت برای متقین نزدیک آورده شود(در نقل یک واقعیت حتمی افعال ماضی، به صورت مضارع ترجمه می شوند. در قیامت برای گرامیداشت بیشتر اهل تقوا، بهشت به سمت آنان کشیده شده و به آنها نزدیک می شود به شکلی که در آستانه ورود به آن قرار می گیرند مانند دوستی که انتظار محبوبش را می کشد و هنگامی که او را می بیند با حرکت به سمت او، سبب می شود تا ملاقات سریعتر صورت بگیرد
نزدیک آرَد إِلَـٰه، بهشت، پیشِ خوبان***بین چگونه رحمان، می خَرَد نازشان)")
۷۰أُزَيِّنَنَّحتماً زينت مي دهم
۷۱أُسَارَيٰاسيران
۷۲أُسَرِّحْکُنَّشما زنان را رها کنم
۷۳أُسِّسَبنيان گذاشته شده
۷۴أُسْلِمَکه تسليم باشم
۷۵أُسْوَةٌنمونه - الگو
۷۶أُشْرِبُواْنوشانده شدند (از ماده "اشراب"به معناي نوشانيدن است در عبارت "َأُشْرِبُواْ فِي قُلُوبِهِمُ ٱلْعِجْلَ " مراد از عجل محبت عجل است، که خود عجل در جاي محبت نشسته، تا مبالغه را برساند و بفهماند از طرفي محبت را به شربتي نوشيدني تشبيه مي کند پس معناي عبارت مي شود علاقه به گوساله در ظرف دلهايشان مانند شربتي گوارا ريخته شد يا گوساله را در دلهاي آنها جا دادند)
۷۷أُشْرِکَکه شريک قائل شوم - که شرک بورزم(اگر برای به دست آوردن چیزی یا خوشایند کسی نافرمانی پروردگار را کنند در این صورت آن چیز یا آن شخص را شریک پروردگار کرده اند و در واقع مشرک شده اند)
۷۸أُشْهِدُشاهد مي گيرم
۷۹أُصَلِّبَنَّکُمْحتماً شما را بسیار و به سختی به دار مي آويزم(از مصدر تصليب به معناي بسيار دار زدن و به سختي دار زدن. یکی از شیوه های اعدام در قدیم این گونه بود که دست و پای فرد اعدامی را به تنه درخت یا دوقطعه چوب که به شکل علامت جمع به هم وصل شده بودند، می بستند یا میخ می کردند و آن قدر در این حالت می ماند تا جان دهد و گاه برای عبرت دیگران جنازه اش را نیز تا مدتها پایین نمی آوردند)
۸۰أُصْلِيهِاورا داخل کنم
۸۱أُصُولِهَاريشه هايش
۸۲أُصِيبُميرسانم
۸۳أُضِلَّنَّهُمْحتماً گمراهشان مي کنم
۸۴أُعِدَّتْآماده شده
۸۵أُعَذِّبَنَّهُحتماً عذابش مي کنم
۸۶أُعَذِّبُهُعذابش می کنم
۸۷أُعَذِّبُهُمْعذابشان مي کنم
۸۸أُعْطُواْعطايشان کنند
۸۹أُعِيدُواْباز گردانده شوند
۹۰أُعِيذُهَااوراپناه دادم
۹۱أُغْرِقُواْغرق شدند
۹۲أُغْشِيَتْپوشانده شد
۹۳أُغْوِيَنَّهُمْحتماً گمراهشان مي کنم- از رسیدن به هدف و مقصود حتمًا آنان را باز می دارم(غوايت مخالف رشد و رشد رسيدن به هدف ومقصود است)
۹۴أُفٍّمتنفرم - بدم مي آيد
۹۵أُفْرِغْتا بريزم (در اصل به معنی "فلز آب شده اي را در قالب بريز" و هم ریشه با "مفرغ" است در عبارت " رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً" وجود ما به ظرف و قالبی تشبیه شده که از پروردگارمان می خواهیم آن را لبریز از صبر کند)
۹۶أُفُقِافق - ناحیه - طرف("افق" در اصل به ناحیه و منطقه ای که چون مرز بین دو منطقه شده، مشخص و قابل اشاره است، گفته می شود برای همین به خط فاصل و مرز بين زمين وآسمان نیز افق می گویند. از آنجایی که در قرآن کریم محل ديدن جبرئیل توسط پیامبر صلوات الله علیهما یک بار "افق المبین" و یک بار "افق الاعلی" نامیده شده است پس از معرفه آوردنش معلوم می گردد این افق، افقی مشهور و معروف بین اهل آسمان است و از اعلی بودنش می شود فهمید که این افق مرزی است که نهایت بالا رفتن فرشتگان را تعیین می کند)
۹۷أُفِکَاز حقيقت دور شد
۹۸أُفَوِّضُتقديم وتسليم مي کنم-وامي گذارم
۹۹أُقِّتَتْداراي وقت معين شد
۱۰۰أُقَطِّعَنَّحتماً کاملاً قطع مي کنم - حتماً قطعه قطعه می کنم - بسیار و به سختی می برم(اينکه قطع را به صيغه تفعيل آورده دلالت بر زيادي و شدت آن قطع دارد و در ماجرای فرعون و ساحران دو معنی را می توان برداشت نمود یکی اینکه فرعون تهدید نمود که دست و پاهایشان را از بیخ قطع می کند و دیگر اینکه برای آزار بیشتر دست و پاهایشان را تکه تکه قطع می کند)
۱۰۱أُکْرِهَبا اکراه وادار شده- با اکراه مجبور شده(اکراه: مجبور کردن کسي به پذيرش چيزي یا انجام کاری که ازآن بدش مي آيد)
۱۰۲أُکَفِّرَنَّحتماً مي پوشانم (کلمه کفر در اصل به معناي پوشاندن است براي همين در عبارت " کَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ ٱلْکُفَّارَ نَبَاتُهُ "به معناي کشاورزان آمده از اين جهت که دانه را در خاک پنهان مي کنند بنابراین به کسی که بر نعمتها و فرامین الهی سرپوش گذاشته و آنها را نادیده گرفته نیز کافر می گویند)
۱۰۳أُکُلِخوردني - خوارکي
۱۰۴أُکُلُهُخوردني اش
۱۰۵أُکُلَهَاخوردني اش("کِلْتَا ٱلْجَنَّتَيْنِ ءَاتَتْ أُکُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَيْئًا وَفَجَّرْنَا خِلَالَهُمَا نَهَرًا: هر دوی آن باغهای انبوه که از انبوهی زمین زیر درختانش معلوم نبود، خوردنی اش را داد(حداکثر میوه ای که می توانست بدهد را داد و میوه اش نیز به همان صورتی که باید باشد، بود یعنی در منتهای شادابی و زیبایی و عاری از آفت زدگی) و از آن(میوه دادن حداکثر) نقصان و کاستی نیافته و نمی یافت(میوه دادن حداکثری آن هر ساله تداوم داشت) و در بین آن دو(باغ) نهری را جوشاندیم")
۱۰۶أُلْقُواْانداخته شوند
۱۰۷أُلْقِيَافتاده شده - نازل شده
۱۰۸أُلُوفٌهزاران
۱۰۹أُمّمادر-اصل-مرکز(کلمه أُم به معني مادر است ولي منحصر به مادری که فرزند را زاییده نيست و به ديگران که شباهتهايي با مادر واقعي شخص، مثلاً از جنبه ي پرستاری، تربيت يا شیردادن دارند نيز اطلاق مي گردد در مقابل کلمه "والدة" که معمولاً به به مادری که فرزند را زاییده، اطلاق مي گردد. همچنین به اصل و مرکز چیزهای دیگر نیز "أُم" می گویند مانند عبارت " أُمَّ ٱلْقُرَىٰ: مادر آباديها، مرکز آباديها" که در آن، مکه به عنوان مرکزيت عالم در نظر گرفته شده آن وقت هر کسي در هرجاي عالم باشد پيرامون مکه به حساب مي آيد)
۱۱۰أُمَّةًگروهي از مردم(گروهی از مردم که بواسطه اشتراک در دين يا مکان و زمان گرد هم آمده و قصد و هدف مشترکي داشته باشند. اصل در اين کلمه قصد کردن است لذا به گروهي از مردم اطلاق مي شود که قصد و هدف مشترکي داشته باشند يا طريقه و ديني مشترک دارند چون دین هم به نوعی قصد و هدف اصلی هر گروه را مشخص می کند)
دين(در عبارت "بل قالوا انا وجدنا اباءنا علي امة و انا علي آثارهم مهتدون "کلمه امت به معناي طريقه ‏اي است که مقصود آدمي باشد چون ماده أم، يؤم به معناي قصد کردن است و مراد از امت در اينجا دين است)
مدتي نسبتاً طولاني (در عبارت "وَٱدَّکَرَ بَعْدَ أُمَّةٍ"و"و لئن اخرنا عنهم العذاب الي امة معدودة ")
در مورد عبارت " إِنَّ إِبْرَاهِيمَ کَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا: به یقین ابراهیم امتی بود دائماً خاضعانه مطيع و فرمانبردار برای الله، ميانه رو و بدون افراط(زیاده روی) و تفريط(کم گذاشتن) و خالص"، در ۹ جای قرآن کریم از عبارت "أُمَّةً وَاحِدَة: گروهی یکپارچه با آیین یا قصد و هدفی یکسان" سخن به میان آورده که اشاره دارد به اینکه پروردگار تعالی همه انسانها را بر اساس فطرتی خلق نموده که سمت و سویش به سوی کمال و خوبیهاست(فِطْرَةَ ٱللَّهِ ٱلَّتِي فَطَرَ ٱلنَّاسَ عَلَيْهَا(سوره مبارکه روم آیه شریفه ۳۰)) پس راه و روش امت واحدة همان فطرت الهی است و چون حضرت ابراهیم علیه السلام تحت تأثیر عوامل بیرونی از طریق فطرت الهی ذره ای منحرف نشده است در این آیه او را با عبارت " أُمَّةً قَانِتًا لِلَّهِ حَنِيفًا" توصیف می کند و اینکه او را به تنهایی یک امت خوانده اشاره به این قول از حضرت ابراهیم در سوره مبارکه ابراهیم آیه ۳۶ دارد که: " فَمَن تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي: پس کسی که از من پیروی کند در واقع او از من است"،
پس چون حضرت ابراهیم علیه السلام رهبر گروهی است که از فطرت الهیشان منحرف نشده اند، این امت و گروه را به نام رهبرشان یعنی"ابراهیم" نامید. دلیل دیگر نامیدن حضرت ابراهیم علیه السلام با لفظ "امت" این است که گاهی اثر بخشی یک نفر به تنهایی معادل یک امت است(یکی مرد جنگی به از صد هزار) همانطور که امام علی علیه السلام در مورد اقسام امّت در قرآن کریم فرمودند: "گاهی یک فرد مؤمن، در قرآن به عنوان یک امّت مطرح می شود مانند این کلام پروردگار که فرمود، إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّةً"
۱۱۱أُمَتِّعْکُنَّتا متاعي به شما بدهم-تا برخوردارتان کنم
۱۱۲أُمَتِّعُهُبرخوردارش مي کنم
۱۱۳أُمَّتُکُمْامّت شما - دين شما (اصل در اين کلمه قصد کردن است لذا به گروهي از مردم اطلاق مي شود که قصد و هدف مشترکي داشته باشند يا طريقه و ديني که مقصود باشد چون دین هم به نوعی قصد و هدف اصلی هر گروه را مشخص می کند)
۱۱۴أُمِرْتُامر شدم
۱۱۵أُمِرْتَامر شدي
۱۱۶أُمِرْنَاامر شديم
۱۱۷أُمِرُواْامر شدند
۱۱۸أُمْطِرَتْبرآن باريده شد
۱۱۹أُمُّکِمادر تو(مؤنث)
۱۲۰أُمِّکَمادرتو
۱۲۱أُمْلِيمهلت می دهم
۱۲۲أُمَمٌامتها (اصل درکلمه امّت قصد کردن است لذا به گروهي از مردم اطلاق مي شود که قصد و هدف مشترکي داشته باشند يا طريقه و ديني که مقصود باشد. به استناد قرآن فقط شامل انسانها نمی شود و سایر جنبندگان قصد و هدف و تسبیح پروردگارشان دارای امتند:" وَمَا مِن دَابَّةٍ فِي ٱلْأَرْضِ وَلَا طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلَّا أُمَمٌ أَمْثَالُکُم )
۱۲۳أُمْنِيَّتِهِآرزويش - هدفش
۱۲۴أُمَنِّيَنَّهُمْحتماً آرزومندشان می کنم
۱۲۵أُمُورُامرها-کارها
۱۲۶أُمُّهُمادرش("وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ﴿قارعه۸﴾ فَأُمُّهُ هَاوِيَةٌ(قارعه۹):و اما کسي که ميزانهايش سبک شد آنگاه مادرش جهنّم است(در آغوش جهنّم جا مي گيرد. "هَاوِيَه" به معناي جهنّم يا اوّلين طبقه از جهنّم است اين کلمه از "هوي" به معناي سقوط گرفته شده است
پس مادرش جهنّم، گرديد اين مثالش***کرده سقوط آخر، در آغوشِ آتش)")
۱۲۷أُمِّهَامرکزش
۱۲۸أُمَّهَاتُمادران("أُمَّهَات" جمع "أُمَّ" می باشد در اصل "أُمَّات"، بوده که حرف "هـ" در آن زائد و به جهت خوش آوایی اضافه شده است. بعضي هم گفته ‏اند امهات در انسان به کار مي‏رود و امات در حيوانات)
۱۲۹أُمَّهَاتُکُمْمادران شما - مادر و اجداد مؤنثتان("أُمَّهَات" جمع "أُمَّ" می باشد در اصل "أُمَّات"، بوده که حرف "هـ" در آن زائد و به جهت خوش آوایی اضافه شده است. بعضي هم گفته ‏اند امهات در انسان به کار مي‏رود و امات در حيوانات)
۱۳۰أُمَّهَاتُهُمْمادرانشان("أُمَّهَات" جمع "أُمَّ" می باشد در اصل "أُمَّات"، بوده که حرف "هـ" در آن زائد و به جهت خوش آوایی اضافه شده است. بعضي هم گفته ‏اند امهات در انسان به کار مي‏رود و امات در حيوانات)
۱۳۱أُمِّيَمادرم
۱۳۲أَُمِّيَّدرس نخوانده - مدرسه نرفته (کلمه "امّي" به معناي کسي است که قادر بر خواندن و نوشتن نباشد و از اين جهت چنين کساني را "امّي" خوانده‏اند ، که مهر و عاطفه مادري باعث شده که او را از فرستادن به مدرسه باز بدارد و در نتيجه از تعليم و تربيت استاد محروم بماند و تنها مربي او همان مادرش باشد)
۱۳۳أُمِيتُمي ميرانم
۱۳۴أُمِّيُّونَدرس نخوانده ها (کلمه "امّي" به معناي کسي است که قادر بر خواندن و نوشتن نباشد و از اين جهت چنين کساني را "امّي" خوانده‏اند ، که مهر و عاطفه مادري باعث شده که او را از فرستادن به مدرسه باز بدارد و در نتيجه از تعليم و تربيت استاد محروم بماند و تنها مربي او همان مادرش باشد)
۱۳۵أُمِّيِّينَدرس نخوانده ها (کلمه "امّي" به معناي کسي است که قادر بر خواندن و نوشتن نباشد و از اين جهت چنين کساني را "امّي" خوانده‏اند ، که مهر و عاطفه مادري باعث شده که او را از فرستادن به مدرسه باز بدارد و در نتيجه از تعليم و تربيت استاد محروم بماند و تنها مربي او همان مادرش باشد)
۱۳۶أُمَّ ٱلْقُرَىٰمادر آبادیها - مرکز آبادیها(بنا به رموده رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، منظور شهر مکه است)
۱۳۷أُنَاسٍانسانها-بشرها-جمعیتی از انسانها-جمعیتی از مردم
۱۳۸أُنَبِّئُکَباخبرت مي کنم
۱۳۹أُنَبِّئُکُمباخبرتان مي کنم - باخبرتان کنم
۱۴۰أُنثَيٰزن - دختر - جنس ماده
۱۴۱أُنثَيَيْنِدو ماده
۱۴۲أُنذِرَکُمتا هشدارتان دهم
۱۴۳أُنذِرُکُمهشدارتان مي دهم
۱۴۴أُنذِرُواْهشدارداده شدند
۱۴۵أُنزِلَنازل شد
۱۴۶أُنزِلُنازل مي کنم
۱۴۷أُنزِلَتِنازل شد(مؤنث)
۱۴۸أُنزِلَتْنازل شد(مؤنث)
۱۴۹أُنکِحَکَبه نکاح تو درآورم - به ازدواج تو در آورم
۱۵۰أُنِيبُباز ميگردم - مرتباً رجوع مي کنم
۱۵۱أُوَارِيَپوشيده وپنهان سازم
۱۵۲أُوتُواْبه آنها داده شد
۱۵۳أُوتُوهُآن به آنها داده شد
۱۵۴أُوتِيَبه اوداده شد
۱۵۵أُوتِيتَبه توداده شد
۱۵۶أُوتِيتُمْبه شما داده شد
۱۵۷أُوتِيتُهُآن به من داده شده
۱۵۸أُوتَيَنَّحتماً به من مي دهند
۱۵۹أُوتِينَابه ما داده شد
۱۶۰أُوحِيَوحي شده (وحي در اصل به معناي اشاره سريع است البته اشاره اي به صورت رمز به همين جهت ازاين كلمه در مورد القاي معنا به شخصی به نحوی پوشيده از دیگران استفاده مي شود، كلمه وحي در موارد القاي معنا در فهم حيوان از طريق غريزه " و اوحي ربک الي النحل" و ورود معنا در نفس انسان از طريق رؤيا "و اوحينا الي ام موسي "و همچنين از طريق وسوسه"الا ان الشياطين ليوحون الي اوليائهم" و يا اشاره "فاوحي اليهم ان سبحوا بکرة و عشيا"،درقرآن كريم استفاده شده است.ولي بيشترين استفاده از اين كلمه در سخن گفتن پروردگار یا فرشتگان با انبياء و رسل است "ما کان لبشر ان يکلمه الله الا وحيا")
۱۶۱أُوذُواْاذيت شدند
۱۶۲أُوذِيَاذيت شد
۱۶۳أُوذِينَااذيت شديم
۱۶۴أُورِثْتُمُوهَاآن رابه ارث برديد(ارث تملک مال و يا هر چيز قابل انتفاعي است از کسي که قبلا او مالک بوده و با زوال او، ملک او به ديگري منتقل شده . در معني عبارت "أُوْلَـٰئِکَ هُمُ ٱلْوَارِثُونَ ٱلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلْفِرْدَوْسَ "در روايات آمده که براي هر انساني در بهشت، منزلي و در آتش منزلي است و چون کسي بميرد و داخل آتش شود، سهم بهشت او را به ارث به اهل بهشت مي‏دهند)
۱۶۵أُورِثُواْبه ارث بردند(ارث تملک مال و يا هر چيز قابل انتفاعي است از کسي که قبلا او مالک بوده و با زوال او، ملک او به ديگري منتقل شده . در معني عبارت "أُوْلَـٰئِکَ هُمُ ٱلْوَارِثُونَ ٱلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلْفِرْدَوْسَ "در روايات آمده که براي هر انساني در بهشت، منزلي و در آتش منزلي است و چون کسي بميرد و داخل آتش شود، سهم بهشت او را به ارث به اهل بهشت مي‏دهند)
۱۶۶أُوفِتا وفا کنم
۱۶۷أُوفِيوفا مي کنم-کامل مي دهم
۱۶۸أُوْلَـٰئِکَتو شاهد باش آنها- با تو هستم آنها(اسم اشاره جمع که برای اشاره به دور استفاده شده و مذکر و مؤنث آن یکسان است. مفرد آن تلک و ذالک می باشد. حرف کاف در انتهای این اسم اشاره برای جلب توجه مخاطب به کار می رود)
۱۶۹أُوْلَـٰئِکُمْشما شاهد باش آنها- با شما هستم آنها(اسم اشاره جمع که برای اشاره به دور استفاده شده و مذکر و مؤنث آن یکسان است. مفرد آن تلکم و ذالکم می باشد. "کُم" در انتهای این اسم اشاره برای جلب توجه مخاطب به کار می رود)
۱۷۰أُوْلَاءِآنها
۱۷۱أُوْلَاتُصاحبان(مؤنث)(أُوْلَاتُ ٱلْأَحْمَالِ: زنان باردار)
۱۷۲أُولَاهُمْاوليشان (در جمله "أُخْرَاهُمْ لِأُولَاهُمْ ": پيشوايانشان)
۱۷۳أُولاَهُمَااولين آن دو
۱۷۴أُوْلُواْصاحبان
۱۷۵أُوْلُواْ ٱلْأَرْحَامخویشاوندان(رحم در اصل به معناي محل نشو و نماي جنين در شکم مادران مي‏باشد بعدها در معناي قرابت و خويشاوندي استعمال شد، چون خويشاوندان همه در اينکه از يک رحم خارج شده‏اند مشترکند پس کلمه رحم به معناي نزديک و ارحام به معناي نزديکان انسان نيز استفاده مي شود)
۱۷۶أُوْلُواْ ٱلْعَزْمصاحبان عزم("عَزم" تصميم جدي و عقد قلب است بر اينکه فعلي را انجام دهي و يا حکمي را تثبيت کني، به طوري که ديگر در اعمال آن تصميم و تاثيرش هيچ سستي و وهن باقي نماند، مگر آنکه به کلي از آن تصميم صرف نظر کني، به اين معنا که عاملي باعث شود به کلي تصميم شما باطل گردد. معناي عزم در أولوا العزم عبارت است از ثبات بر عهد نخست، که از ايشان گرفته شد و اينکه آن عهد را فراموش نمي‏کنند، همان عهدي که در باره ‏اش فرمود : و اذ اخذنا من النبيين ميثاقهم و منک و من نوح و ابراهيم و موسي و عيسي بن مريم و اخذنا منهم ميثاقا غليظا . و نيز فرمود : و لقد عهدنا الي آدم من قبل فنسي و لم نجد له عزما و اولوا العزم ايشان که داراي شريعت بوده‏اند پنج نفرند : ۱ - نوح(علیه السلام) ۲ - ابراهيم(علیه السلام) ۳ - موسي(علیه السلام) ۴ - عيسي(علیه السلام) ۵ - محمد (صلي‏ الله‏ عليه‏ و آله ‏و سلّم)، که قرآن در باره آنان فرموده : "فَـٱصْبِرْ کَمَا صَبَرَ أُوْلُواْ ٱلْعَزْمِ مِنَ ٱلرُّسُلِ :(احقاف۳۵)- پس پايداری کن همان گونه که پيامبران اولوالعزم پايداری کردند...")
۱۷۷أُوْلُواْ بَقِيَّةٍصاحبان چیزی ماندگار(خردمندان خیرخواهی که منشأ اصلاحات ماندگار در جامعه هستند)
۱۷۸أُولَىٰنخستين- اوّل("سِيرَتَهَا ٱلْأُولَىٰ: حالت اولش". "وَهُوَ ٱللَّهُ لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ لَهُ ٱلْحَمْدُ فِي ٱلْأُولَىٰ وَٱلْئَاخِرَةِ وَلَهُ ٱلْحُکْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ(قصص۷۰): و او الله است که معبودی(ٱلله: بی عیب و نقصی که همه خوبیها را داشته باشد پس عاشقش گردند و شایسته پرستش است و بنده اش می گردند) جز او نیست همه ستایشها در اوّل(دنیا) و آخرت فقط برای الله است(از هر خوبی تعریف کنند، در واقع پروردگار را ستوده اند چون خوبیهای همگان از اوست. تقدّم جار و مجرور "لَهُ"، کلمه "فقط" را به ترجمه اضافه کرده است همچنین الف و لام بر سر "ٱلْحَمْدُ"، کلمه "همه" را به ترجمه اضافه نموده است) همچنين حکم فقط برای اوست(البته اگر انسانی همین حکم الهی را برای ما بیان کند، اطاعت از حکم او نیز بر ما واجب می شود و آیات شریفه ۵۹ از سوره مبارکه نساء و ۴۹ از سوره مبارکه مائده و دیگر آیات، این سخن را تأیید می کند. حُکم: فرمان محکم و نافذ و استوار و قضاوتی که پایان بخش اختلافات است) و فقط به سوی او برگردانده می شوید(منشأ ما جهانی دیگر است و مدتی کوتاه به این جهان منتقل شده ایم و دوباره به آن عالم برمی گردیم.
صاحب
در دعایی از امام علی علیه السلام آمده است : "به حقّ آیه حمد که بر حجاب‌های نور نوشته شده است"، و منظور ایشان از آیه حمد، همین آیه شریفه است و که برای اجابت دعایشان، پروردگار تعالی را به حقّ آیه شریفه ۷۰ از سوره مبارکه قصص، قسم داده اند)")
۱۷۹أُوْلِي ٱلْأَمْرِصاحبان امر (در روایتی که جابر بن عبد الله انصاري ، شخصی که هم مورد تایید اهل سنت است و هم شیعیان، از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نقل کرده به وضوح "اولی الامر" معرفی شده اند:" وقتي پروردگار عز و جل آيه شريفه : يا ايها الذين آمنوا اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولي الامر منکم را بر پيامبر گراميش محمد صلي ‏الله‏ عليه‏ و آله ‏و سلّم نازل کرد ، من به آن جناب عرضه داشتم : يا رسول الله، الله و رسولش را شناختيم ، اولي الأمر کيست ؟ که پروردگار متعال اطاعت کردن از آنان را، هم تراز اطاعت از تو قرار داده ؟ فرمود : "اي جابر آنان جانشينان منند و امامان مسلمين بعد از منند ، که اولشان علي بن ابيطالب و سپس حسن و آنگاه حسين و بعد از او علي بن الحسين و آنگاه محمد بن علي است ، که در تورات معروف به باقر است و تو به زودي او را درک خواهي کرد ، چون او را ديدار کردي، از طرف من سلامش برسان(این پیشگویی پیامبر صلی الله علیه و آله به حقیقت پیوست و عمر جابر آن قدر طولانی شد که امام باقر را ملاقات نمود و سلام پیامبر را به او رساند) و سپس صادق جعفر بن محمد و بعد از او موسي بن جعفر و آنگاه علي بن موسي
و بعد از وي محمد بن علي و سپس علي بن محمد و آنگاه حسن بن علي و در آخر ، هم نام من محمد است ، که هم نامش نام من است و هم کنيه‏اش کنيه من است او حجت الله است بر روي زمين و بقية الله و يادگار الهي است در بين بندگانش ، او پسر حسن بن علي است او است آن کسي که پروردگار متعال نام خودش را به دست او در سراسر جهان يعني همه سرزمینهای مشرق و مغربش مي‏گستراند و او است که از شيعيان و اوليايش غيبت مي‏کند غيبتي که بسياري از آنان از اعتقاد به امامت او بر مي‏گردند و تنها کسي بر اعتقاد به امامت او استوار مي‏ماند که پروردگار متعال دلش را براي ايمان آزموده باشد. جابر اضافه مي‏کند عرضه داشتم : يا رسول الله آيا در حال غيبتش سودي به حال شيعيانش خواهد داشت ؟ فرمود : آري به آن پروردگاری که مرا به نبوت مبعوث فرمود، شيعيانش به نور او روشن مي‏شوند و در غيبتش از ولايت او بهره مي‏گيرند ، همان طور که مردم از خورشيد بهره‏ مند مي‏شوند هر چند که در پس ابرها باشد. اي جابر اين از اسرار نهفته الهی است از اسراري است که در خزينه علم الهی پنهان است ، تو نيز آن را از غير اهلش پنهان بدار و جز نزد اهلش فاش مساز"")
۱۸۰أُهِلَّ بِهِبه سبب آن صدا بلند شد(اصل آن از اهلال به معنی بلند نمودن صداست و هلال ماه را هم این گونه می نامند از این جهت که به هنگام دیدنش صدا را بلند کرده و یکدیگر را خبر می کردند. "أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ ٱللَّهِ: به سبب آن صدا بلند شد برای غیر الله(نام غیر پروردگار را به هنگام ذبحش بردند مثل وقتی که یک قربانی را برای تقرب به بتی ذبح می کردند و نام آن بت را صدا می زدند. در واقع گفتن "بسم الله الرحمن الرحیم" به هنگام ذبح حیوان به این معنی است که من به اجازه پروردگار جان این حیوان را برای رفع حوائجم می گیرم یا اینکه برای تقرب به پروردگار آن را قربانی کرده و گوشتش را صدقه می دهم وگرنه اجازه نداشتم جان موجود زنده ای را گرفته و آن را فدای خود کنم)
۱۸۱أُهْلِکُواْهلاک شدند